ONKRUIJT

Wel eens een windturbine beklommen? Wij wel. Tijdens het vriendenweekend zijn we op bezoek geweest bij een boer die een 55 meter hoge windmolen had staan. Na een uitgebreide uitleg over windenergie mochten we met klimuitrusting en al helemaal naar boven klimmen en van het uitzicht genieten. en hoe!

Na de bio vergisting en een korte lunch met meegenomen broodjes zaten we in het zonnetje in de tuin in Creil bij de familie Meulendijks (Pieter en Ina). De boer is een klant van Gijs en helemaal into windenergie. Hij hield niet op met vertellen! De fabrikagekosten van een windturbine heb je er blijkbaar na een half jaar al uit. Ik neem aan los van de onderhoudskosten die er nog bij komen na verloop van tijd. Op zich wel interessant dus. Neerzetten van een molen op land is alleen wat moeilijk. Je hebt dan te maken met grondrechten, slagschaduw, geluidsproductie en de buren. Daarom staan er dus zoveel rond en in het IJselmeer, geen last van de buren.

Goed, na een half uurtje luisteren was het tijd voor actie. Veiligheid voor alles, dus klimgeiten pakkie aan (harnas), overal aan (andersom beginnen is toch makkelijker) en naar de molen.

Toch wel een beetjes spannend, je moet met een 55 meter ladder omhoog.

Daar staatie dan. 55 meter recht omhoog.
Omdat de molen in onderhoud was draaide hij niet. Vonden we eigenlijk niet zo erg.
In groepjes van 5 mochten we omhoog via de ladder (Ik heb de volgorde van de foto’s verandert, het gaat tenslotte met name over ons).

Nou vaarwel allemaal (het lijkt wel een ruimteschip waar we in gaan).
De dames wilden eerst.
Aan de kabel haken en heel rustig klimmen. Vooral niet te snel beginnen.

Djeeez wat is dat een eind klimmen zeg! 3x moeten stoppen, bibberende armen en benen en bijna geen adem meer kunnen halen van de inspanning.
Een goede 20 minuten later is het dan zover, we zitten helemaal bovenin de gondel. Dan ben je er nog niet want die zit helemaal vol met de dynamo, versnellingsbak, kabels, schkelkasten en motoren voor het kruien en leidingen. Daar moet je overheen klouteren en dan kun je via het dakluik naar buiten kijken.

Daar sta ik dan, helemaal bovenin een windturbine.

Even wat uitzichts schots.

Na een goede 10 minuten (de rest wilde ook even kijken *zucht*) weer naar beneden.
Rug tegen de muur , handen om de kabels en gewoon de trap af laten glijden. Dat ging een stuk makkelijker dan omhoog!

Tot slot nog wat kiekjes van de Noordoost polder.

Klik hier voor de hele set foto’s op Flickr.

3 Reacties op “Vriendenweekend deel 3: On top of te world”