Vorig weekend hebben we in een wilde bui een wandelingetje gemaakt door duin en bos. We wonen er vlakbij, dus komen we er nooit. Voordat we straks 1.5 uur moeten gaat rijden om ons natuurgebied-om-de-hoek te bezoeken hebben we het nu maar gedaan.

Zoals altijd over-prepared dus met een rugzak met water, koekies, skijas, bergschoenen en noodspul aan de wandel. Achteraf gezien was dat gesleep wel fijn.

Karin had van internet een leuke en niet te lange wandelroute geprint. Ik dacht even een uurtje wandelen, Karin had me expres niet gemeld dat 8 km niet in 1 uur paste. Gelukkig wel een foto gemaakt van het kaartje bij de entree. Dat bleek later wel handig want natuurlijk misten we een afslag en zijn uiteindelijk een uur bezig geweest om terug te komen op de route.

Hier nog fris en fruitig door het sombere en natte bos. De lente is hier nog niet enthousiast aangeslagen.

Dat bordje op de eerste foto beloofde wel veel wild met horens, maar we hebben er niet een kunnen ontdekken. Wel wat vraatsporen van herten of ander spul.

Hoe maak je prachtige foto’s van een bos in winterstemming. Geen idee, mij lukt het niet zoals het Marmein wel altijd lukt.

Hieronder verlaten we het duingebied en lopen terug naar de route. Achteraf gezien was er ook een doorsteekje, had ons een half uur kunnen schelen. We hebben nu wel de curieuze mix van bos en duingebied verkend. Ik ben duidelijk meer een bosmens, open vlakte en wind vind ik niets. En al helemaal niet als je het drie keer loopt om de weg te zoeken.

Hier een poging om een saai duingebied spannend te maken met een ellendig stuk hout. Door de grijze lucht is alles helaas weinig kleurvol.

Bijna weer bij de auto! Na 3 uur (! even een stukje wandelen ?) door dit soort op-en neer paadjes, een stevige en frisse bries en een enkele spat regen waren we behoorlijk brak. De koekjes en water hebben heerlijk gesmaakt en allang op. Volgende keer proberen we het met zon.